fbpx

Blog door Janine Schouls

Post voor Tom en Gijs

Twee kleine jongens kijken me vragend aan als ik ze vertel dat condoleren een groot mensenwoord is dat eigenlijk betekent dat we het heel erg vinden dat hun papa is overleden. Het woord hebben ze al een aantal keer gehoord die ochtend en handjes hebben zo ook al geschud, maar nu lijken ze te begrijpen ze wat die grote mensen tegen ze zeggen.

Een paar uur eerder is hun vader in het ziekenhuis overleden aan de gevolgen van een verschrikkelijke, slopende ziekte. Zij hebben zijn aftakeling in de laatste periode van zijn leven van heel dichtbij meegemaakt. Samen met hun moeder hebben zij de laatste maanden geprobeerd om het dagelijkse ritme van het gezin zoveel mogelijk in stand te houden. Vader probeerde elke dag nog even zijn collega’s te spreken op het werk. Vaak vergezelden de jongens hem op die dagelijkse ritjes naar kantoor. En als hij moe was dan lag hij lekker in de woonkamer op de bank terwijl zij daar aan het spelen waren.

Maar nu hun vader daar zo stil ligt in de kist in de woonkamer moeten wij ze gaan voorbereiden op wat er komen gaat. Op mijn voorzichtige vraag aan hun moeder of wij ze aan de hand mogen meenemen tijdens deze week van afscheid nemen aarzelt ze. Wanneer ik haar uitleg dat we het verdriet niet kunnen wegnemen bij haar jongens maar dat we ze wel taakjes kunnen geven waarmee ze aan de slag kunnen komen er tranen… “Ze zijn nog zo jong… wat zullen ze zich later van hem herinneren”?

Wanneer ik de volgende ochtend aanbel doet Tom de deur open. “Ik heb al bij papa gekeken hoor’, vertelt hij me enthousiast. Samen met zijn broertje Gijs halen we de glasplaat van de kist. Nu kunnen ze bij hun vader zijn favoriete luchtje opspuiten. De koeling hebben ze ook al gecontroleerd, zo vertellen ze me. We spreken af dat ze deze taak de hele week mogen uitvoeren.

Ze kiezen een mooie zwarte rouwauto voor hem uit en op mijn vraag of ze misschien een keertje mee willen rijden in die auto deze week gaan hun ogen stralen. Eddy (de fotograaf) komt kennismaken en Tom en Gijs vertellen dat ze graag nog met papa op de foto willen. We lopen die dag ook nog even naar de begraafplaats die op loopafstand van het woonhuis ligt, de jongens rennen al voor ons uit.

Wanneer ze later die middag binnen aan het spelen zijn zie ik op de tafel een grote stapel ongeopende post liggen, condoleancekaarten en steunbetuigingen.

Ik moet steeds aan de woorden van moeder denken; “Ze zijn nog zo jong, wat zullen ze zich later van hem herinneren”.

Op de avond van de condoleance, die wordt gehouden in het bedrijf van vader en moeder, komen wel 300 mensen hun medeleven betuigen. In een hoek naast de condoleanceboeken staat een grote tafel met gekleurde ballonnen eraan. Daarop liggen kaarten voor Tom en Gijs. Bijna iedereen neemt een kaart mee en belooft om daar een mooie herinnering aan de vader van de jongens op te schrijven. Ook krijgen ze een datum om de kaart te posten.

De volgende morgen hebben de jongens hun mooiste kleren aan voor papa, trekken ze de stekker uit de koeling, helpen ze de kist naar de rouwauto te dragen en gaan we op weg voor het afscheid. Bij het graf huilen ze dikke tranen, hun moeder slaat haar armen liefdevol om haar jongens heen.

In de weken na de uitvaart ligt er elke dag wel een waardevolle envelop voor de jongens op de deurmat. Ik hoop dat alle ontvangen herinneringen een mooi en blijvend beeld mogen vormen voor de twee kleine jongens. Ik hoop dat het ze zal helpen als door de tijd de afstand naar hun lieve vader groter wordt en met het lezen van deze herinneringen het beeld van die lieve vader weer tevoorschijn komt.

Deze blog is geschreven en gepubliceerd met toestemming van de mama van Tom en Gijs

WhatsApp WhatsApp ons