fbpx

Blog door Janine Schouls

Treur niet om mij

“Treur niet om mij, wees blij dat ik er was”

Het is maandagavond en thuis op de bank klinken de woorden van die middag nog door in m’n hoofd. Ik zie nog de gezichten van zijn vrouw en kinderen voor me wanneer ze mij vertellen over die vreselijke ziekte. Hij is maar 57 jaar oud geworden, dat is eigenlijk veel te jong.

Ik vraag me op zulke momenten oprecht af waar iemand, die weet dat hij gaat sterven binnen afzienbare tijd, over nadenkt in die laatste fase. Hoe laat je alles wat je liefhebt straks achter, lukt het om in je hoofd maar ook lijfelijk helemaal los te komen, en je blik te richten op dat waar jij straks geen deel meer van uitmaakt, maar waar je nu nog iets over kan meegeven voor later?

Ik heb de laatste jaren mensen mogen bijstaan in die laatste levensfase. En daarbij heb ik het nodige van dichtbij mogen ervaren. Van totale wanhoop , verdriet, frustratie, gevoelens van oneerlijkheid, het gelaten accepteren dat die dood aanstaande is tot aan totale berusting dat het is wat het is.

Soms kwam die  boodschap van het naderende einde als donderslag bij heldere hemel. Maar ik maakte ook mee dat de persoon in kwestie er ernstig rekening mee had gehouden en zelfs in staat was om zijn naasten van troost te voorzien om van daaruit de eigen regie over die laatste periode te nemen.

Gesprekken over het leven in zijn volle vorm, maar ook gesprekken als “wanneer ik er niet meer ben dan wil ik graag nog dat je…”, werden dan ook niet geschuwd. Zo ook voor deze 57-jarige meneer, een levensgenieter in hart en nieren. Gezegend met een schat van een vrouw, lieve kinderen en kleinkinderen en een mooie baan bij de gemeente. Het leven in al z’n facetten lachte hem toe. Totdat zijn gezondheid achteruit liep, hij longproblemen kreeg en er naast de ziekte COPD ook longkanker bij hem werd vastgesteld.

Het werden jaren waarin hij er, ondanks de kramp van de ziekte, het beste van maakte met zijn gezin. In hun huis was iedereen welkom en aanschuiven om een vorkje mee te prikken was geen enkel probleem. Muziek gaf hem levenslucht en de concerten van zijn favoriete bands werden door hem en zijn gezin trouw bezocht.  Zijn lichaam leek een prijzenkast, grote tatoeages bestreken zijn armen, borst en rug. De liefde voor muziek was niet te missen. Zijn allereerste versiering die hij had laten zetten was een hart met een pijl erdoor en het woord “Moeder” eronder, in navolging van Herman Brood. Met die zanger had hij niks, maar de liefde voor de tattoos was geboren. De logo’s van ACDC en Volbeat kregen een ereplaats op zijn armen.

Maar veruit de meeste centjes waren gaan zitten in het grote Queen logo op zijn rug. Muziek was naast zijn gezin zijn andere grote liefde. Hij kon er in stilte van genieten, ook de laatste periode waarin de tijd letterlijk voor z’n ogen weg tikte.

In zijn schriftje schreef hij alles op, dingen die belangrijk waren, zaken die niet vergeten mochten worden, zo ook een hele lange playlist met muziek. Als een regisseur hield hij de supervisie over die lijst, want, zo had hij bedacht, die lijst zou straks een houvast kunnen geven aan zijn dierbaren voor als er afscheid genomen moest worden. Maar ook nu, in die laatste dagen, was er voor hem die zalvende werking van de troostgevende muziek. Het gaf hem kracht.

Volgens zijn zoon waren de teksten, gecombineerd met het opzwepende geluid van de muziek, voor hem helend in deze periode. Hij durfde verder te kijken, over zijn eigen sterfelijkheid heen, los te laten door vooral te luisteren naar de songteksten die hem bijna letterlijk op het lijf waren geschreven.

Misschien mede daardoor durfde hij te zeggen tegen zijn geliefden “treur  niet om mij, wees blij dat ik er was”,  en de deur open te zetten naar de taal van het hart en de troostende werking van muziek.

Zijn schriftje werd het draaiboek voor zijn uitvaart, want als je verdrietig bent en me zoekt, dan ben ik te vinden bovenop de zwart-witte toetsen van de piano, in een plectrum geklemd tussen duim en wijsvinger wanneer de snaren worden bespeeld… Ik  ben het voetpedaal van de bassdrum van ACDC, de sierlijke, korte maar o zo bekende microfoon van Freddy Mercury en  het verhaal tussen de regels van een songtekst van de Deense rockband Volbeat..

WhatsApp WhatsApp ons