Blog door Janine Schouls

Het Finale Nummer

Wat onwennig loopt ze het kantoor binnen. We hebben elkaar twee dagen ervoor kort aan de telefoon gesproken. Ze was direct ter zake gekomen en wilde een afspraak met mij maken om te praten over de uitvaart van haar geliefde.

Ze verontschuldigt zich bij binnenkomst en vertelt dat ze zich even moet herpakken. Ik bied haar thee aan en vraag haar om vooral even tijd voor zichzelf te nemen. Na het nemen van een paar slokken steekt ze van wal. Ze vertelt over haar grote liefde en straalt elke keer als ze zijn naam vol liefde uitspreekt. Haar gezicht verbleekt wanneer ze spreekt over die donkere zaterdagmiddag. Wat een gezellige dag samen had moeten worden eindigde in het ziekenhuis. Hij op de intensive care aan het vechten voor zijn leven en zij met zijn intens verdrietige ouders in haar armen. Het worden zware maanden voor iedereen die om hen heen staat. Godzijdank redt hij het, hoewel hij nooit meer de oude zal worden.

En nu, bijna 7 jaar na dat vreselijke ongeluk, is hij ernstig ziek. De kanker wordt veel te laat ontdekt. Zij had wel iets gemerkt en hem gevraagd of er meer pijn was dan voorheen, maar toen hij uiteindelijk niet meer kon slapen van de pijn, had ze toch op onderzoeken bij de arts aangedrongen. “En nu zitten we in de laatste fase” merkt ze verdrietig op. “Ik ga zo veel mogelijk langs in het verpleegtehuis en probeer te genieten van het samen zijn. Gelukkig weet ik wat hij straks wil en daarom moet ik hier met jou over praten”.

Acht dagen later belt ze weer me op, haar lief is dood. Een paar uur later loop ik achter haar aan hun zonnige woning binnen. Mijn map met daarin alles wat we al hebben besproken ligt open op tafel. We drinken een kop thee en ik laat haar eerst haar verhaal doen. Alles wordt open en bloot besproken. De pijn, het verdriet, maar ook de liefde die ondanks alles steeds overeind bleef staan. Haar mooie sterke, stoere kerel, waar ze onvoorwaardelijk van bleef houden, ook toen het leek alsof er een ander in zijn lichaam was gekropen. “Hij verdient gewoon een mooi afscheid Janine“, zo spreekt ze me krachtig toe.

Als ik haar de volgende dag bezoek liggen de cd’s al op tafel. Zijn favoriete muziek zal de rode draad tijdens het afscheid zijn. Ieder door hem uitgekozen nummer staat symbool voor een bepaalde periode uit zijn leven. Ik mag de nummers voorzien van tekst en diepgang zodat er een compleet beeld ontstaat van zijn geleefde leven. Ze noemt de nummers één voor één op. Heel langzaam ontstaat er een beeld van wie hij was als kind, broer en vader van twee prachtige dochters.

En dan komen we bij het laatste nummer. ”Dit is wel een heftige hoor”, zegt ze. “Maar het was zo speciaal voor hem dat ik niet anders kan dan het als laatste te laten draaien.

Het duurt wel meer dan zeven minuten maar dat moet iedereen er maar voor over hebben”. Ze hoeft me de titel van het nummer al niet meer te vertellen… Ik merk dat ik even van mijn stuk gebracht ben en ook voel ik direct dat mijn hartslag een enorme vlucht met me aan het nemen is. Ik schuif heen en weer op de stoel en zet dan beide benen op de grond. Ik neem een diepe hap lucht en weet dat ik hier iets van mijzelf zal moeten delen, het zit me namelijk enorm in de weg. Ik besluit om open kaart te spelen en vertel haar dat ook ík dit nummer moest laten spelen tijdens een uitvaart, namelijk die van mijn eigen geliefde.

Op vrijdagmorgen, terwijl de zon voorzichtig doorbreekt, zitten en staan er ruim 300 mensen in de aula van het crematorium. Ze zijn allemaal gekomen voor hem, om hem te gedenken en afscheid te nemen van zijn geleefde leven. Voordat de muziek de eerste tonen inzet begin ik met zijn verhaal.. Het wordt een prachtig afscheid, met een lach en een traan, een afscheid dat recht doet aan wie hij was. En bij het uitspreken van mijn laatste woorden start “November Rain”. Bij de eerste tonen weet een groot deel van de aanwezigen direct dat het een lange intense finale zal worden, vol passie, gitaarspel en een opzwepende, steeds harder binnenkomende beat.

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Ik weet dat ik er in alle rust naar kan gaan luisteren. Loslaten is op een andere manier leren vasthouden vertelde een collega mij een keer.

Vandaag is het zijn finale nummer, zijn ode aan de liefde voor allen die hem dierbaar waren.

'November Rain'

If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine

WhatsApp WhatsApp ons